braveryheart14

สวัสดี ครับทุกคน

 

วันนี้ผมคงต้องกล่าวคำอำลา  Space แห่งนี้ซะแล้ว

นี่คงเป็น Blog  สุดท้าย ที่ผมจะใช้

 

 

ถ้าใครที่เคยAdd  mail คุยกับผมไว้  ผมก็ขอลาด้วยเช่นกัน

 

ไม่ต้องกังวลว่าปีหน้าต่อจากนี้ผมจะไปทำอะไรที่ไหนครับ

 

ทุก blog ที่ผมเคยลงไว้ หลายๆอันก็เป็นความรู้สึกดีๆ

หลายๆ อันก็ได้สอนการใช้ชีวิตกับผมไว้

 

เพียงแต่จากนี้และตลอดไป  การ เขียน Blog สำหรับผม  คงไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

ผมไม่ได้น้อยใจอะไรใครหรอกครับ  ขอให้ทุกคนสบายใจได้

 

เพราะปีที่ผ่านมามีเหตการณ์หลักๆที่สำคัญที่ได้สอนผมคือ  การให้อภัย

ผมยอมรับว่าหลายๆอันผมก็เขียนขึ้นเพียงเพื่อระบายความแค้นเท่านั้น

 

ซึ่งตอนนี้ความแค้นทุกอย่างมันได้สลายไปจากใจผมแล้ว

หวังว่าทุกคนคงเข้าใจและอภัยให้ผมด้วยเช่นกันนะครับ

 

ลาก่อน Space

 

ใครที่เคยชมภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวร คงได้เห็นฉากที่พระองค์ทรงใช้พระแสงปืนต้น

ยิงข้ามแม่น้ำไปถูกสุรกรรมาแม่ทัพพม่าเสียชีวิต  และอโยธยาได้รับชัยชนะสามารถหนีข้าศึกมาได้อย่างงดงาม

แต่หลังจากการเอาชนะครั้งนั้นรับรองได้ว่า หงสาคงนำทัพใหญ่มาตีอโยธยาในอีกไม่นาน

 

ที่ผมยกเรื่องนี้ขึ้นมานำครั้งนี้ก็เพราะตอนนี้กำลังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับอโยธยา

มิใช่ด้วยความบังอาจเสมอเหมือนองดำ  แต่เหตการณ์มันคล้ายๆกับ Topic มั่กๆ

 

 

วิชาที่จะชี้ว่าเราจะเรียนจบหรือไม่  เป็นวิชาที่รุ่นพี่ขู่ไว้ต่างๆนา

ไม่มีชั่วโมงเรียน ไม่มีการสอบหรือคะแนนเก็บอะไรทั้งนั้น  เราต้องคิดโครงงาน เข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษา

และจัดทำ Propersal ที่เป็นภาษาทางการอย่างมาก

 

ผมเองตอนแรกกะว่าจะทำมันเพียงคนเดียว  เพราะรู้ว่าส่วนตัวแล้วชอบทำอะไรที่มันเป็นสิ่งเพ้อฝัน

คิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเค้าสักเท่าไหร่  จึงได้ลงสาย AI เป็นวิชาหลัก

เรื่องแรกที่คิดจะทำก็คือ อุปกรณ์ส่งสัญญานเสียงด้วย Bluetooth ที่ต่อตรงจากเครื่องดนตรีอย่างกีตาร์เข้า Com ได้เลย

เข้าไปคุยกะอาจาย์  และเคยเขียน Propersal ส่งในวิชา AI 1 มาแล้วอาจารย์ก็ OK และคิดว่าน่าจะทำได้จริง

 

แต่เรื่องมันมาเปลี่ยนตอนเรียน AI 2 เพราะตอนนั้นได้นำหุ่น Rosapien มาพัฒนา ตอนนั้นไม่มีความรู้ทางอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์เลย

อาศัยว่างม แถ ถึก เอาจนสุดท้ายก็รูสึกว่าสนุกและมันไม่ได้ยากอะไรอย่างที่เคยกลัว (สิ่งที่เด็ก COm ทุกคนกลัวก็คือ Hard ware)

 

แล้วอาจาย์ก็เสนอให้ทำเป็น Topic เลย

ตอนแรกก็อยากทำเรื่องเก่าที่เคยคิดไว้อยู่  แต่พอมีแบค เข้ามา ก็เลยเชื่ออาจารย์ทำอันนี้ดีกว่า

ช่วงแรกก็เข้าไปคุยกับอาจารย์อีกรอบคุยถึงปัญหาเก่ากับสิ่งที่ต้องทำเพิ่ม  ช่วงนั้นก็ดีใจมากที่อาจารย์สุกรีรับเป็นที่ปรึกษาให้

แต่พอใกล้ช่วงการรับรอง อาจารย์ก็บอกว่าต้องเปลี่ยนให้อาจารย์เด่นดวงมาเป็นที่ปรึกษาแทน ตอนนั้นก็ รู้สึกแย่มากถึงที่สุด

อีกทั้งเป็นช่วงชีวิตอักเสบพอดี โดนสาวหลอกอีกสารพัดเรื่องราว  ท้อจนคิดว่าจะ Drop ซะแล้วเพราะถึงยังงัยก็เรียน 5 ปีอยู่ดี

แต่ไม่ได้ เพราะยิ่งเหตการณ์มันเลวร้ายเหมือนยิ่งต้องรักษาศักดิ์ศรีของเราไว้  อย่าให้ใครมาหยามเราได้

สุดท้ายก็กัดฟันสู้ต่อ  และเริ่มทำกันต่อ ตอนแรกกะจะทำให้เสร็จภายในช่วงหยุด Universiade เลย  แต่บังเอิญมากๆที่ช่วงนั้น

ต้อง Make MOney ด้วยการทำงานกับ SVOA เป็นฝ่าย Syytem Support  ทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด สุดท้าย ไม่ได้แตะ Topic

อย่างที่ตั้งใจไว้เลย  กลับมาเริ่มทำอีกครั้งก็ตอนเปิดเทอมหลังจบงาน

----------------------------------------------------------------------------------------

คราวนี้พักก็ไม่ได้พักอย่างชาวบ้านเค้า  แถมยังต้องเหนื่อยทำงาน Topic ต่ออีก

งานส่วนนี้เป็นส่วนที่ต้องทำเอกสาร Propersal แล้ว  ก็ต้องหาข้อมูลจากแหล่งต่างๆ

มาแปลรวบรวม  และทำเป็นรายงานเสนอโครงการ แถมยังต้องนั่งรถไปหาอุปกรณ์ที่ใช้ทำงานอีกหลายที่  อย่านึกว่าน้อยนะครับพี่น้อง

เพราะมันเยอะมากๆๆๆๆๆๆ  แถมยังต้องมาหัวเสียกับ Template ที่ภาควิชาให้มาอีก  แบบว่าเคาะ Spacebar ทีนึงเว้นไปปู้นนนนนน 

พูดตามตรงผมแก้ Template ไปถึง 3 รอบด้วยกัน จนในที่สุดตัดสินใจเสี่ยงไม่ใช้ Template ที่ได้มา

แต่ลงทุนพิมพ์เองหมด ล่อไป50 กว่าหน้า  แต่ก็มีความโชคดีบนความโชคร้ายที่ต้อง Re Grade วิชา SE

ซึ่งเป็นวิชาที่สอนทำเอกสารจริงๆ  คราวนี้ได้นำความรู้ที่เรียนมาหมาดๆมาใช้จริง (ถ้าเรียนตอนปี 2 ป่านนี้คงลืมหมดแล้วแน่)

 

จนเนื้อหาทุกอย่างครบแล้วส่งให้แบคทำต่อ  เพราะผมล้ามากๆๆๆๆแล้วตอนนั้น

ก็ลองส่งให้อาจารย์ดู ปรากฎว่าส่งแค่ 2 ครั้งผ่านครับ   แต่งงมากๆ  เพราะชาวบ้านเค้าส่งกัน4-5 ครั้งแล้วยังไม่ผ่านกัน

แต่แบคกะหาญซึ่งเป็นพวกปลายแถวของภาคทำเสร็จก่อนคนอื่น  งง มั้ยล่ะ  ตอนนั้นไม่มั่นใจในงานที่ทำเลย

เพราะคิดในแง่ลบดูเหมือนว่าอาจารย์จะไม่สนใจพวกเราเลย  เหมือนที่รุ่นพี่เคยบอกไว้

แต่ก็ภูมิใจที่ชีวิตหนึ่งได้ทำงานวิจัยที่มีข้อมูลเยอะจนต้องเข้าเล่มกระดูกงู  เหมือนนักวิทยาศาสตร์จริงๆเลย

 

และก็ให้แบคทำ Slide และก็ติวกันอีกทั้งคืนเพราะกลัวว่าจะโดนยิงหนักจากกรรมการสอบ  เราต้อง

เตรียมพร้อมทุกอย่างที่คิดว่าจะเป็นจุดอ่อน  และเข้าพบอาจารย์ก่อนที่จะ Present จริง

เหมือนอาจารย์จะรู้ว่าผมไม่มั่นใจท่านเลยบอกว่าให้มั่นใจไม่ต้องกลัว

อยากบอกว่าช่วงนั้นสอบติดกัน 3 วันเป็นวิชาโครตยาก

เป็นช่วงที่นอนวันละประมาณ 2 ชม. เหนื่อยมากจริงๆ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

จนในที่สุดก็เปิดเทอม  คำถามแรกเลยก็คือนี่กรูปิดเทอมแล้วเหรอวะ 4 วันเอง ยังเหนื่อยไม่หายเลย

แล้วก็ได้เจอกับอาจารย์เข้าคราวนี้ก็เลยถาม  สุดท้ายก็ได้รู้ความจริงว่าได้  A ครับพี่น้อง

เป็นการกู้สักดิ์ศรีของผมได้อย่างสวยงาม  เพราะคราวนี้ถึงแม้จะต้องเรียน 5 ปี  แต่ก็ได้ A มาประดับบารมีแล้ว

พวกเจ้าพ่อเจ้าแม่ก็ได้ B+ กันซะส่วนใหญ่  คราวนี้กรูกร่างงงงงเลย

5555555

 

แต่งานใหญ่ยังรออยู่ในเทอมนี้ ซึ่งยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้อย่างที่เขียน ไว้ใน Propersal รึเปล่า

แต่ผมก็เชื่อมั่นว่าความตั้งใจพยายามทุ่มเทจะทำให้ผมประสบความสำเร็จอย่างที่ผ่านมา 

กระผมจะดูพระบาทสมเด็จพระนเรศวรเป็นแบบอย่างเพราะสุดท้ายพระองค์ก็ทรงกอบกู้เอกราชบ้านเมืองกลับมาได้

ภาระกิจของกระผมแม้เทียบไม่ได้กับของพระองค์แต่กระผมจะตั้งใจพยายามให้สำเร็จให้ได้

 

 สู้ต่อไปหาญกะแบค

 

และแล้ววันนี้ก็ผ่านพ้นปี 4 เทอม 1 มาได้อย่างสวยงาม

หลังจากที่ตรากตรำมาเป็นเวลาเกือบ 2 เดือน

 

ตอนแรกไม่ค่อยมั่นใจในงานที่ทำเลยสักนิดเพราะมันไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน

แถมถูกรุ่นพี่ขู่ไว้ต่างๆนาๆ  ทั้งเรื่องอาจารย์ที่ปรึกษา และก็เรื่องเนื้อหาของงาน

 

แต่สุดท้ายก็ Present ได้ดี และก็คิดว่าทำได้ดี ตัวโครงงานเคลียร์มาก

ไม่มีจุดที่จะโดนยิงได้เลย อีกอย่างอาจารย์ก็ช่วยเหลือไว้ได้มากๆๆๆๆกว่าที่คิดไว้

 

ขอบคุณอาจารย์สุกรี  ที่คอยให้คำปรึกษามาตลอดและต้องขอโทษด้วยที่รบกวนอาจารย์บ่อยตอนที่อาจารย์ไม่ว่าง

ขอบคุณอาจารย์เด่นดวง กับอาจารย์ธนากร  ตอนแรกนึกว่าจะโดนยิงหนักแล้วแต่อาจารย์ทั้งสองท่านช่วยไว้มากตอน Present

 

ขอบคุณตะแบค  คู่ Topic ช้านนนนน  ตอนแรกจะทำคนเดียวแล้วว แต่ถ้าทำคนเดียวป่านี้คงยังไม่เสร็จแน่

สุดท้ายขอบคุณ Some One ที่คอยเป็นกำลังใจให้ตลอด และต้องขอโทษจริงๆที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ 

---------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

 

 

และแล้ววันนี้ก็ผ่านพ้นปี 4 เทอม 1 มาได้อย่างสวยงาม

หลังจากที่ตรากตรำมาเป็นเวลาเกือบ 2 เดือน

 

ตอนแรกไม่ค่อยมั่นใจในงานที่ทำเลยสักนิดเพราะมันไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน

แถมถูกรุ่นพี่ขู่ไว้ต่างๆนาๆ  ทั้งเรื่องอาจารย์ที่ปรึกษา และก็เรื่องเนื้อหาของงาน

 

แต่สุดท้ายก็ Present ได้ดี และก็คิดว่าทำได้ดี ตัวโครงงานเคลียร์มาก

ไม่มีจุดที่จะโดนยิงได้เลย อีกอย่างอาจารย์ก็ช่วยเหลือไว้ได้มากๆๆๆๆกว่าที่คิดไว้

 

ขอบคุณอาจารย์สุกรี  ที่คอยให้คำปรึกษามาตลอดและต้องขอโทษด้วยที่รบกวนอาจารย์บ่อยตอนที่อาจารย์ไม่ว่าง

ขอบคุณอาจารย์เด่นดวง กับอาจารย์ธนากร  ตอนแรกนึกว่าจะโดนยิงหนักแล้วแต่อาจารย์ทั้งสองท่านช่วยไว้มากตอน Present

 

ขอบคุณตะแบค  คู่ Topic ช้านนนนน  ตอนแรกจะทำคนเดียวแล้วว แต่ถ้าทำคนเดียวป่านี้คงยังไม่เสร็จแน่

สุดท้ายขอบคุณ Some One ที่คอยเป็นกำลังใจให้ตลอด และต้องขอโทษจริงๆที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ 

----------------------------------------------------------------------------------------------------